Στο παραμυθένιο λιβάδι της ζωής μας πόσες φορές δεν ταυτιστήκαμε με τα καλοκάγαθα αρνάκια και άλλες πόσες δεν νιώσαμε εκτεθειμένοι στον λύκο, είτε από αμέλεια δική μας, είτε του βοσκού που μας πρόσεχε;
Άραγε ο λύκος υπήρχε ή πλανιόταν στον αέρα, σαν ενδεχόμενο, προκειμένου κανείς να μην φύγει απ’ το όριο του κοπαδιού; Κι όταν φτάσαμε να καθρεφτιστούμε μέσα στα μάτια του, τι είδαμε; Εμάς και τις πραγματικές δυνατότητες μας ή πρόβατα και κατσίκια flabee (καβουρδισμένα) στα δόντια του εκάστοτε κινδύνου;